Opinia w sprawie zagospodarowania terenu po dawnej cukrowni, sąsiadującego z założeniem pałacowo – parkowym w Guzowie, z zaleceniem do wykorzystania w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

Autorzy:
dr inż. Przemysław Wolski, mgr inż. Katarzyna Rędzińska

Zespół pałacowo – parkowy w Guzowie wpisany jest do rejestru zabytków W tym miejscu w 3 ćw. XIX powstał późnobarokowy dwór, który gruntownie przebudowano pod koniec XIX w., na wzór francuskich zamków znad Loary. Obecne założenie parkowe powstało na pocz. XX w. wg projektu Waleriana Kronenberga i Franciszka Szaniora. Zajmuje ono powierzchnię 11,76 ha w tym 2,5 ha zajmują trzy stawy, które stanowią ważny element kompozycyjny parku. Układ przestrzenny parku jest w dużym stopniu zachowany i możliwy do odtworzenia. Obiekt jest połączony z otoczeniem poprzez oś pałacową, poprowadzoną na kierunku północ – południe, stanowiącą jednocześnie oś traktu kronenbergowskiego. W latach dwudziestych XIX w. na przeciwko pałacu wybudowano pierwszą w Polsce cukrownię, której zabudowania nie zaburzały układu przestrzennego założenia, dzięki odpowiedniej skali, strukturze i rozmieszczeniu. Dokonana w latach 70-tych XX w. rozbudowa cukrowni spowodowała zniszczenie głównej osi kompozycyjnej, a jej zbyt duża skala i szpetna architektura zdominowały bryłę pałacu. Obecnie zabudowania cukrowni nie istnieją, co umożliwia odtworzenie utraconych walorów krajobrazowych tego miejsca. Konieczne jest objęcie ochroną konserwatorską części terenu dawnej cukrowni w celu zachowania osi widokowej, a także pośrednio ochrony pałacu jako lokalnej dominanty krajobrazowej. W tym celu na terenie dawnej cukrowni wyznaczono strefę ochrony osi pałacowej, jako obszar w 90% biologicznie czynny (teren A2). Przeważająca część tego terenu była w przeszłości parkiem wiejskim. Na terenie tym możliwe jest wybudowanie drogi na osi założenia pałacowo – parkowego, obsługującej teren A. Preferowane na tym terenie formy roślinności to szpalery na osi pałacowej oraz wzdłuż zewnętrznych granic terenu. Na terenie oznaczonym sygnaturą A1 wskazane jest ograniczenie zabudowy do 8 m wysokości. Powierzchnie biologicznie czynne powinny zajmować, co najmniej 70% całego terenu. Preferowane formy roślinności to szpalery grabowe poprowadzone po zewnętrznych granicach terenu, a wewnątrz: swobodne, wielogatunkowe grupy drzew i krzewów. Należałoby zmienić funkcję tego terenu z przemysłowej na np. mieszkaniową.

Warszawa 2005