Opracowanie ekofizjograficzne problemowe dla terenu „Białołęka Dworska”

Autorzy opracowania: dr inż. Mirosław Grzyb, dr inż. Przemysław Wolski, mgr inż. Radosław Dyjak
Współpraca: mgr inż. Katarzyna Zantonowicz, mgr inż. Bożena Wolska, inż. Maciej Nonas

Obiekt Białołęka Dworska położony jest w województwie mazowieckim, w granicach miasta stołecznego Warszawa, w dzielnicy Białołęka. Spośród zidentyfikowanych tu zbiorowisk, trzynaście charakteryzuje siedliska wymienione w Załączniku I Dyrektywy siedliskowej Rady 92/43/EWG oraz proponowanych przez Polskę do Załącznika I Dyrektywy Siedliskowej i zaakceptowane przez Komisję Europejską. Teren objęty opracowaniem ma bardzo wysokie walory fizjonomiczne. Są to tereny atrakcyjne, głównie dzięki dużemu zróżnicowaniu rzeźby terenu (wydmy wypiętrzone na wysokość około 22 m). Na terenie tym dominują zbiorowiska borów mieszanych o korzystnych warunkach fito- i areosanitarnych. Na osobną uwagę zasługują liczne ślady po ostatniej wojnie (okopy i stanowiska czołgowe), które powinny być otoczone opieką i opatrzone stosownymi tablicami informującymi o wojennej historii tych terenów. Dominują tu zagrożenia wynikające z braku prowadzenia zbiegów ochrony czynnej. Dlatego, pożądane jest nadanie obiektowi Białołęka Dworska statusu zespołu przyrodniczo-krajobrazowego , który będzie objęty ochroną czynną, polegającą na:
- dozorowaniu obiektu;
- prowadzeniu działań pielęgnacyjnych;
- ochronie terenu przed rozwojem niepożądanych procesów geodynamicznych;
- działań promocyjnych.
Tego rodzaju działania ochronne, dotyczące ochrony przyrody i krajobrazu, o charakterze nieinwestycyjnym można finansować z następujących źródeł:
  1. Gminnego, Powiatowego i Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;
  2. Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;
  3. EkoFunduszu;
  4. Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego;
  5. Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko;
  6. Z wykorzystaniem mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego;
  7. Z wykorzystaniem Instrumentu Finansowego LIFE+.

Warszawa 2006