Koncepcja zagospodarowania Parku Olimpijskiego przy siedzibie Polskiego Komitetu Olimpijskiego w Warszawie

Wariant I
Autorzy:dr inż..Przemysław Wolski, mgr inż. Katarzyna Rędzińska, mgr inż. Justyna Zakościelna, mgr inż.Ewa Gajek mgr inż.Kamil Melaniuk, mgr inż.Sylwia Kowalska, mgr inż.Małgorzata Wołodźko, Marek Lesniewski, Grzegorz Zaleski

Treści programu parku związane są z tradycją olimpijską i edukacją ekologiczną. Głównymi obiektami parku są, Aleja miast olimpijskich, Gaj platanowy z symbolami olimpiad starożytnych, Labirynt olimpiady nowożytnej, Ogród frontowy, Ogród różaneczników, Ogród łęgowy. Podstawowym elementem kompozycji parku jest oś wodna. Główne wejście na teren obiektu prowadzi wzdłuż tafli wody dającej początek osi wodnej. Zaprojektowany jest tutaj ogród wodny z rodzimymi gatunkami roślin. Oś biegnie dalej wzdłuż Aleji miast olimpijskich, prowadząc w kierunku Wisły i łącząc się kompozycyjnie z rzeką. Aleja zaakcentowana jest bramami stalowymi o ażurowej konstrukcji, porośniętymi pnączami, które tworzą efekt pogłębionej perspektywy. Po obu stronach strugi wodnej, w nawierzchni umieszczone są kamienne płyty poświęcone kolejnym miastom olimpiad nowożytnych. Uwzględnione zostały wszystkie olimpiady o charakterze międzynarodowym.

Wariant II
Autorzy:dr inż..Przemysław Wolski, mgr inż. Katarzyna Rędzińska

Wariant drugi koncepcji kształtowania przestrzeni Ogrodu Olimpijskiego przy PKOl w Warszawie dotyczy jedynie działki PKOl. Koncepcja opiera się na idei ogrodu łęgowego. Elementem charakterystycznym kompozycji są naturalistyczne kępy drzew i krzewów, które nawiązują do naturalnych form zadrzewień łęgowych. Projektowane kępy nawiązywać będą do nadwiślańskich łęgów sąsiadujących z Ogrodem Olimpijskim. Są harmonijnie skomponowane z istniejącym drzewami przed frontem budynku i z otaczającym krajobrazem. Swobodnie rozmieszczone naturalistyczne kępy poprzecinane są pasowym układem nasadzeń bylin i roślin okrywowych, stanowiących akcenty barwne o walorze dynamicznych zmian sezonowych. Dobór gatunkowy jest dostosowany do warunków siedliskowych i wykorzystano w nich rośliny rodzime oraz zadomowione, powszechnie stosowanych w Polsce.

Warszawa 2003